جعفر بن أبى إسحاق دارابى كشفى
657
تحفة الملوك ( فارسى )
است ايضا كه وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ « 1 » ؛ يعنى تسبيح و تنزيه بنما به واسطهء حمد و ثنا نمودن مر پروردگار خودت را در آخر روز و اول روز ؛ چونكه مراد از عشيت ايضا آخر روز است نه عشاى معروف . و فرموده است كه وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِها « 2 » ؛ يعنى تسبيح و تنزيه بنما به واسطهء حمد نمودن مر پروردگار خودت را پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن . و در حديث قدسى فرموده است كه « يا ابن ادم اذكرنى بعد الفجر ساعة و بعد العصر ساعة اكفك ما بينهما » « 3 » ؛ يعنى اى پسر آدم ! ياد بنما مرا بعد از فجر يك ساعتى و بعد از عصر ايضا يك ساعتى تا اينكه كفايت امور تو را در ما بين آن دو وقت بنمايم . و جناب پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله فرموده است كه « ايما امرء مسلم جلس فى مصلاه الذى صلّى فيه الفجر يذكر اللّه حتى تطلع الشمس كان له من الاجر كحاج بيت اللّه » « 4 » ، يعنى هر مرد مسلمانى كه بنشيند در مصلا و موضع نماز خودش ، آنچنان موضعى كه بهجا آورده است در آن نماز صبح را ، در حالتى كه ذكر بنمايد خداوند را تا وقتى كه طلوع بنمايد آفتاب ، هرآينه ثابت مىشود از براى او اجرى كه مثل اجر شخصى است كه طواف بيت اللّه را نموده است . و در حديث ديگر فرمودند كه خداوند او را از آتش جهنم مستور و محفوظ مىدارد . و خلاصه ، اين دو وقت مذكور بسيار بسيار فضيلت مىدارد و به سبب غفلت نمودن مردمان از فضيلت آن ، آن دو را به ساعت غفيله ناميدهاند . و به خصوص نشستن در مصلا بعد از نماز صبح تا طلوع آفتاب ، كه وقت تقسيم نمودن ارزاق است ، مدخلى عظيم در وسعت رزق دارد حتى اينكه در حديث رسيده است كه از براى جلب رزق ، انفع از تقلب بلاد و تجارت نمودن در شهرها مىباشد . بارى ، در وقت مذكور ، خود را متعرض شمول نفحات و فيوضات خداوند خود ، كه مخصوص به آن دو وقت است ، بگرداند و محروم نسازد . و در اوقات شريفه ، مثل شب و روز جمعه و ايام عيدها و ليالى متبركه و ماه رمضان و محرّم و امثال اين اوقات كه شرافت و فضيلت
--> ( 1 ) . غافر : 55 . ( 2 ) . ق : 50 . ( 3 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 216 ، رقم 964 و التهذيب ، ج 2 ، ص 138 ، رقم 536 ، با اندكى اختلاف . ( 4 ) . التهذيب ، ج 2 ، ص 138 ، رقم 535 و الاستبصار ، ج 1 ، ص 350 ، رقم 1321 .